Ann-Sophie in filmland (4)

Ann-Sophie Vanderhaegen is in oktober onze filmrecensente. Elke woensdag gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij Ann-Sophie weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar Amour, de winnaar van de Gouden Palm.

Het zal de schuld zijn van de herfstvakantie… De komende week kan je nauwelijks ontsnappen aan de animatiefilms in de cinema. Omdat Sparky van Frankenweenie nog maar net is weggekwispeld, koos ik deze keer toch voor een film voor volwassenen.

Dat liefdesverhalen niet altijd over jonge mensen moeten gaan, bewijst Michael Hanekes ontroerende Gouden Palm-winnaar Amour. Pijnlijk mooie cinema over liefde, ouderdom en ziekte. De Oostenrijkse regisseur sleepte drie jaar geleden al een Gouden Palm in de wacht met ‘Das Weisse Band’ en ook de hoofdrolspelers van Amour zijn niet de minste. In Frankrijk zijn de ons onbekende gezichten alvast heel gewaardeerd.

Als ik denk aan Franse cinema borrelen bij mij de bijvoegelijke naamwoorden ruw, realitisch en onverbloemd naar boven. Geen Hollywood-glamour, geen misses en misters perfects… Wel onverbiddelijke, realistische confrontaties. Bij Amour is dat niet anders. Het voelt allemaal heel echt. Haneke laat zijn camera soms minutenlang op dezelfde situatie gericht. Het is onder andere die sublieme eenvoud die het hem doet.

De hele film is een flashback. De afloop is meteen duidelijk: in een proloog breekt een politieteam een appartement in Parijs binnen. Ze treffen er het levenloze lichaam van een dame aan. Ze is helemaal omringd door bloemen. Iemand moet haar heel graag hebben gezien… En dan neemt Haneke je mee terug in de tijd.

Amour gaat over Anne (Emmanuelle Riva) en Georges (Jean-Louis Trintignant). Een gepensioneerd echtpaar rond de tachtig dat al vijftig jaar lief en leed deelt. Zonder elkaar zouden ze verloren lopen. Een koe zonder uier, een café zonder bier, een orkest zonder instrumenten… Ze delen dezelfde passie voor muziek. Jarenlang waren ze muziekleraar. Nu hebben ze tijd om te genieten van concertbezoeken, van elkaar en van de geneugtes des levens. “C’est beau, la longue vie”, zegt Anne nog.

Maar het ongeluk schuilt om het hoekje. De inbraak op hun appartement blijkt al snel relatief wanneer Anne begint te sukkelen met haar gezondheid. Ze krijgt een infarct. De aftakeling die daarop volgt laat je een krop in de keel krijgen. Het is zonder meer aangrijpend om te zien hoe Georges zich liefdevol over zijn vrouwtje ontfermt, maar machteloos moet toekijken hoe ze wegkwijnt van de pijn.

Hoe gaan mensen met een dreigend verlies om? Hoe worden relaties daardoor getekend? De thematiek is een beetje te vergelijken met die van The Broken Circle Breakdown. Beide films blijven in de kleren hangen. Amour is een fragiel drama dat zeker je empathie zal losweken. Want hoe laat je iemand los waar je al vijftig jaar zielsveel van houdt? Ik durf het bijna niet te zeggen, maar alweer kwamen de tranen. Ik ben ook maar een mens.

Voor wie het aandurft: ga kijken.

Volgende week heb ik een laatste film-afspraak… met James Bond! Tot dan.

Ann-Sophie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: