Ann-Sophie in filmland (5)

Ann-Sophie Vanderhaegen is in oktober onze filmrecensente. Elke woensdag gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij Ann-Sophie weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week had ze een afspraak met James Bond en trok ze naar Skyfall.

Woensdagavond trok ik goedgemutst naar mijn laatste filmuitdaging: Skyfall. Wat een knus avondje cinema moest worden, werd een helse drukte. Neen, ik had er niet aan gedacht dat het de avond voor Allerheiligen wel eens druk kon zijn. Dus om 19.30 uur wreef ik me twee keer in de ogen toen bleek dat de zaal al volzet was. Op een paar eenzame plaatjes na. Maar aan de andere kant van de zaal zitten dan mijn lief, daar ben ik te romantisch voor. Dan maar wachten tot kwart na tien. Ik werd er al een beetje vervelend van, want Skyfall zou ook nog eens 2,5 uur duren. “Ik ga in slaap vallen en we gaan pas om halftwee thuis zijn”, mopperde ik.

Ik ben verre van in slaap gevallen. Skyfall is een knappe actiefilm die al vanaf het begin toeslaat en de spanning de volle 2,5 uur weet vol te houden. Er valt gewoon weinig op aan te merken. Als ik dan toch heel streng ben: ’s werelds beroemdste geheim agent heeft wel héél veel over voor zijn missies. Zo begint Skyfall met een sensationele achtervolging. Daarbij wordt de gewone mens overreden, geduwd en lijkt mij, getraumatiseerd. Ah, geen haan die daarnaar kraait.

De achtervolging is geen succesverhaal, want de schurk ontkomt met een lijst van namen van undercoveragenten. Baas M. komt onder vuur te liggen. Cyberterrorist en oude bekende Raoul Silva (Javier Bardem) bestookt de Britse geheime dienst en blijkt een evenwaardige en gewiekste tegenstander. Zal Bond (Daniel Craig), die eigenlijk buisde op alle tests om geheim agent te blijven, erin slagen om M. te beschermen?

Bond zou Bond niet zijn zonder de legendarische tune, de titelsong, de oneliner, de non-stop actie, de wondermooie locaties, de spannende achtervolgingen en de sexy Bondmeisjes. Je krijgt het allemaal. En de gezellig ronde man naast ons kon ook de droge mopjes duidelijk appreciëren. Tot slot wil ik een grote pluim in het spreekwoordelijke gat steken van Javier Bardem. Hij vertolkt het personage van de vijand Raoul Silva subliem.

 Bond is een fenomeen waar je niet omheen kunt. De trailer kende ik ondertussen al vanbuiten (het gevolg van de wekelijkse cinemareclame), het liedje van Adele, de Coca Cola Zero-reclame, de Bond-hitparade op Radio 2, de geruchten dat 007 homo zou zijn, de paus die Skyfall kan smaken…. Zorg maar dat je mee kan praten!

 Helaas zijn de cinematickets op en eindigt hier mijn Steps-avontuur. Oktober was een ferme filmmaand. Ik heb mij geamuseerd. Bedankt Steps, bedankt lezers, en bedankt Thomas Lamote om mij elke keer te vergezellen!

Liefs,
Ann-Sophie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: