Verona in filmland (2)

Verona Verbakel is in november onze filmrecensente. Elke woensdag gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week ging Verona naar Jagten en ze deed nog vanalles…

Hallo Steps-lezers! Ik had het deze week weer heel druk. Naar de winkel gaan, yoghurtijsjes eten met mijn zus, feestjes afzeggen, naar mijn lievelingsrestaurant gaan in Zeeland, ruziemaken, presentaties voorbereiden, vergeten mijn orchideeën te bewateren – sorry Mammie! – , witte Kinder Bueno’s eten… Druk, druk, druk!

En nu vragen jullie zich waarschijnlijk af: “Verona, je bent ons toch niet vergeten?” Maar neen, lieve sloebers, ik heb aan niets anders gedacht! Niet aan jullie, moet ik bekennen. Eerder aan de film die ik woensdag zou gaan zien. Glimlachend liep ik door de gangen van het Conservatorium. De vogels – nu ja meeuwen – krijsten als nooit tevoren. Winterse zonnestralen verwarmden mijn lichtreflecterende huid en sproeten, allemaal omdat ik naar Jagten zou kijken! Alsof ik voor de eerste keer naar Disneyland ga…

Ik heb de nacht voor mijn bioscoopbezoek écht geen oog dichtgedaan. Niet omdat ik dacht aan een scène uit Harry Potter – daar heb ik al nachtmerries van gehad. Ook niet omdat ik droomde van een gigantische eland die in brand stond – been there dreamt that. Nee, ik kon niet slapen omdat ik de hoofdrolspeler van Jagten, genaamd Mads Mikkelsen, geGoogled heb voor ik onder de lakens kroop. Wat een slecht idee! (Don’t try this at home.) Het enige waar ik nog aan kon denken, waren zijn twee handelsmerken: jukbeenderen en natuurtalent! Ik vond zelfs een artikel waarin hij verkondigde: “Ik ben het beu om vergeleken te worden met Viggo Mortensen!” Kom in mijn armen, Mads, dat ik je troost!

Zo vloog de nacht voorbij. Gevolg: twee ogen die een extra laagje mascara en aardbeien-smoothie nodig hadden om de dag door te komen. En die dag kwam ik zeker door: kwetterend. “Mads Mikkelsen? Ken je die niet? Allé jong. A Royal Affair of  Casino Royal niet gezien?” – zei ik tegen de één. “Ze zeggen dat hij in deze film zijn beste rol ooit heeft neergezet! Hij heeft er zelf een prijs voor gekregen!” – stoefte ik tegen de ander. Een hele avond zou ik op Mads getalenteerde smoel kijken… Ik zag dat helemaal zitten!

 

Maar bon, de film dan. Ik voel me bekocht. Ik ga naar de film in de veronderstelling een kerel met niet-naast-te-kijken jukbeenderen te zien. Nee. Ik heb geen jukbeenderen gezien. Ik heb geen uiterlijke schoonheid gezien. Ik heb kwetsbaarheid gezien. Ik heb een man gezien. Ik heb een man gezien die valselijk wordt beschuldigd van kindermisbruik. Stilletjes aan heb ik die man zien aftakelen. Ik heb medelijden gehad met die man. Ik heb het kleutertje met de rijke verbeelding – wat een actrice! – bijna gehaat omdat ze niet wist wat ze de man had aangedaan. (Terwijl dat in deze hedendaagse, perverse, zieke, psycho, fucked-up maatschappij vaak anders is. Denk maar aan de pedofilie-schandalen binnen de kerk! Of het feit dat Michelle Martin werd vrijgelaten! Of het pedofilieschandaal rond Gary Glitter! Tot zover alles wat er mis is met de wereld. Terug over naar de film.)

Ik heb gehuild. In de cinema. Luid eigenlijk. Zo virtuoos was het. Ik geloofde het. Ik wist niet of het in orde zou komen. Ik betwijfelde soms of hij onschuldig was. De man die in elkaar wordt geslagen. De man met de zoon. De man die opnieuw wil beginnen. Zo’n man heb ik gezien. Mads was er niet.
Meesterlijk.
Aloha Nui Loa,

Verona Verbakel

One thought on “Verona in filmland (2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: