Verona in filmland (3)

Verona Verbakel is in november onze filmrecensente. Elke woensdag gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week ging Verona naar Thérèse Desqueyroux – “bovenal een film met een onuitspreekbare naam”.

Hallo Steps-lezers! Jullie, mijn gehoorzame volgelingen, weten ondertussen dat ik een grote mond heb en teveel over mezelf praat. Toch als het over filmrecensies gaat. Ook vandaag wil ik die wekelijkse traditie eer aandoen!

Het weekend was nog maar net aangebroken of mijn moeder stelde voor om samen naar de bioscoop te gaan. Ze zou –uitzonderlijk- vroeger stoppen met werken, om mij woensdag te vervoegen bij de wekelijkse filmavond. Ze had zelfs al enkele films opgezocht, waardoor ze naderhand op geagiteerde wijze verkondigde dat er, deze tijd van het jaar, maar weinig interessante films werden geproduceerd. Zag ze er tegenop? Was het omdat ik begin deze week werd aangereden door een auto? Was het omdat mijn zus een keelontsteking had gekregen? Niemand weet het, maar mijn moeder besloot om haar kat te sturen. Wel, mijn stiefvader om exact te zijn.

Opnieuw één en al gehaast om een parkeerplaats te bemachtigen, een film uit te kiezen op goed geluk die én nieuw én liefst nog interessant is, moeilijkheden om de naam van de film uit te spreken zodat de balievrouw me een beetje vreemd aankijkt, frisdrank, popcorn en zuurtjes kopen om dan een kwartier in de cinemazaal te wachten op de voorfilmpjes van “Thérèse Desqueyroux.”

 

In de tussentijd wist mijn stiefvader me te vertellen, dat het een verfilming was van François Mauriac’s romans. Oh, die kerel! Ik vroeg me af of het zo’n film zou zijn waar middelbare scholieren verplicht naar toe moeten gaan om de vakoverschrijdende eindtermen van ‘Frans’ te halen. We zaten te wachten tot “Thérèse Desqueyroux” op het scherm zou verschijnen. Toen dat eindelijk gebeurde, hielden de Franstalige babbelkonten (ja, jullie daar achter me) op met kwetteren!

Thérèse Desqueyroux is bovenal een film met een onuitspreekbare naam. Het werd geschreven in 1927. Het verhaal speelt zich af eind jaren ’20. Dat is een hele tijd geleden! Thérèse is amper een jaar of 11 en haar beste vriendin voorspelt dat Thérèse binnen enkele jaren ten huwelijk wordt gevraagd door haar oudere broer. Zo geschiedde. Thérèse is dochter van een rijke landeigenaar. Ze is zelfs rijker dan haar wettige echtgenoot. Het wordt al snel duidelijk dat Thérèse eerder trouwt om de familiebelangen veilig te stellen, dan uit liefde.

Jaloezie breekt uit wanneer ze verneemt dat haar beste vriendin wél een passionele, kortstondige flirt kan beleven met een Israëlitische Fransman. Al is dit niet het hoogtepunt van het verhaal. Thérèse heeft genoeg van de blasé bourgeoisie, haar onderdanige rol als vrouw a.k.a. broedmachine, en besluit haar man te vergiftigen. Dat noem ik : emancipatie! Er komt een domper op de vreugde, aangezien het “arme” mens aangeklaagd wordt door de apotheker wegens vervalsing van doktersvoorschriften. Om de familie-eer te redden, besluit haar man haar alibi te bevestigen. Vanaf dan is Thérèse niets meer dan de drager van zijn achternaam. Een afgeleefde vrouw wiens dochter wordt afgepakt omdat ze enkel en alleen haar irritante, slaapverwekkende, snurkende, saaie, monotone man probeerde te vermoorden. Het leven moet spannend blijven, nietwaar? Dat geldt des te meer voor verstandshuwelijken!

Dit brengt me tot een andere zaak. Wat een overvloed aan symbolisme! Voor de aandachtige kijker beschrijf ik enkele voorbeelden, zoals daar zijn: de blik van de 11-jarige Thérèse wanneer haar beste vriendin de nek van een doodgeschoten duifje omwringt, of de blik van de apotheker als Thérèse zijn handelspand verlaat, en de eindscène tussen Thérèse en haar man.

Ik heb het gevoel dat ik teveel verklap! Maar nog eentje om het af te leren. Graag feliciteer ik bij deze Audrey Tautou. Hoe zij schoorsteenrokende vrouwen van de jaren ’20 kan neerzetten… ja… zo zet zij schoorsteenrokende vrouwen van de jaren ’20 neer!

Ga! En vermenigvuldig u!

Aloha Nui Loa,

Verona Verbakel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: