Valerie in filmland (slot)

Valerie Druart is in december onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar de nieuwste van Tom Cruise: Jack Reacher!

jack-reacher
Vijf onschuldige mensen worden koudweg neergeschoten op een wandelboulevard aan de oever van een rivier. Nog dezelfde dag wordt een verdachte, James Barr (Joseph Sikora) aangehouden. Barr houdt vol dat hij onschuldig is en vraagt aan de onderzoekers om Jack Reacher (Tom Cruise) erbij te halen. Reacher wacht niet op een officiële uitnodiging en duikt zelf op. Samen met de advocate van Barr, Helen Rodin (Rosamund Pike), begint hij te zoeken naar drijfveren en motieven. Helen, een pacifiste, wil er vooral voor zorgen dat haar cliënt de doodstraf kan ontlopen. Reacher wordt op zijn beurt geprikkeld omdat hij op iets te veel tegenstrijdigheden botst in de zaak.

Met het verhaal nam regisseur Christopher Mc Querrie geen risico’s. Integendeel. De film is gebaseerd op een boek van Lee Child dat gezwind over allerhande virtuele en mahoniehouten toonbanken glijdt. Child pende trouwens een hele reeks neer over Jack Reacher, een enfant terrible dat gaat rondzwerven door de Verenigde Staten nadat hij het Amerikaanse leger uit vrije wil en met een indrukwekkende staat van dienst heeft verlaten.

Mc Querrie heeft duidelijk zijn best gedaan om het onderhoudende verhaal ook op het witte doek tot leven te wekken. Bij het begin van de film heeft hij je meteen bij je nekvel. Zoals het een actiethriller betaamt, is de spanning vaak te snijden. Als één van de loopjongens van de slechteriken zijn boekje te buiten is gegaan, mag hij kiezen tussen de kogel of het eigenhandig afbijten van enkele vingers… Ook de achtervolgingsscènes zijn spectaculair en zelfs vernieuwend. Zo glipt Reacher eens door de mazen van het net door… de bus te nemen. Dat klinkt misschien een beetje gek, maar die scène doet het ‘m wel. Naar het einde toe stuikt de film wel een beetje in elkaar. Moeilijk te zeggen wanneer het verhaal juist de mist in gaat. Het wordt bijvoorbeeld nogal knullig als Reacher een gevecht wint van enkele professionals met machinegeweren en dat met behulp van een mes en een oude krijger…

De verschijning van deze oude krijger Robert Duvall als Cash, de uitbater van de schietclub waar verdachte Barr lid was, is wel zeer aangenaam. Ook de bad guys zijn met Werner Herzog als Zec en Jai ‘Spartacus’ Courtney als Charlie trouwens zeer goed gecast. De kans is zeer reëel dat ze vroeg of laat opduiken in je nachtmerries… De blik in de ogen van Charlie voor het lijf-aan-lijfgevecht met Reacher is zonder overdrijven weerzinwekkend. Het duivelse genot waarmee hij het gevecht aanvangt, druipt ervan af. De hoofdrolspeler is dan weer iets te veel machine, iets te weinig mens. Tom Cruise kan zeker acteren, maar in het personage Jack Reacher had meer gezeten. Jammer dat het bij een onweerstaanbare vechtmachine met het brein van een computer en de sociale vaardigheden van een kogelhuls is gebleven.

Valerie Druart

Op ons verlanglijstje (3)

Decembermaand is cadeautjesmaand en dat kan al eens voor serieus wat stress zorgen. No worries! Weet je nog steeds niet wat te kopen voor jouw geliefde medemens? Dan geven wij jou tijdens deze feestmaand af en toe (en met plezier) een cadeautip cadeau!

Met stip op nummer 1 van onze verlanglijst: deze beauty is snel denkend, snel reagerend, gebruiksvriendelijk en heeft een verwisselbaar objectief. Een plezier om mee te werken, en je bent verzekerd van de mooiste foto’s. De Nikon 1 is bovendien verschrikkelijk hip. Willen! Wij ! Hebben! Nu! (vanaf 549 euro, www.nikon.be en www.nikonpromo.be)

J2_10_30_WH_frt34r

Valerie in filmland (3)

Valerie Druart is in december onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar de nieuwste Vlaamse film: Brasserie Romantiek!

Brasserie Romantiek
Men neme een gros rasacteurs geteeld op Vlaamse grond, men husselt ze even door elkaar en rolt ze vervolgens per twee in een papillot. Nog een flinke scheut bitterzoete saus erbij en men krijgt een heerlijke portie cinema. Zo simpel kan het zijn!

De nieuwste Vlaamse film ‘Brasserie Romantiek’ speelt zich bijna volledig af in de Alfacam Studio’s in Lint. Daar bouwden decorman Wilbert Van Dorp en Co een knus restaurant waar een tiental koppeltjes Valentijn komen vieren. Het ene stel is al wat verliefder dan het andere en er duiken ook drie gasten op zonder wederhelft… Een voorspelbaar opzet dus waarbij het moeilijk is om clichés te omzeilen en open deuren links te laten liggen. Regisseur Joël Vanhoebrouck slaagt er gelukkig in om weg te blijven van typische Valentijnschertsen en –drama’s.

Het koppel dat al het meeste geërodeerd is door de sleur, is ongetwijfeld Paul (Filip Peeters) en Roos (Barbara Sarafian). La Sarafian speelt de rol van cassante huisvrouw die duidelijk geen genoegen meer neemt met de rol die haar door manlief is toebedeeld. De scène waarin ze duidelijk maakt dat zijn Valentijnscadeau haar niet kan bekoren is gewoon meesterlijk! Je krijgt zelfs even medelijden met Paul, die op Valentijn duidelijk de tol van zijn ambitie moet betalen…

Eén van de gasten die aanvankelijk alleen op het appèl verschijnt is Walter (Mathijs F. Scheepers). Hij is bloednerveus want hij heeft een blind date met de wellustige Sylvia (Tine Embrechts). Walter kan de prestatiedruk niet altijd aan en verschanst zich dan in het toilet voor wat peptalk met zijn alter ego… Deze taferelen leveren hilarische cinema op! Mathijs F. Scheepers, die we ondermeer kennen van Kinderen van De Windt en De Smaak van de Keyzer, toont hiermee pas echt zijn kunnen als acteur. Een andere ‘eenzame’ gast is Frank (Koen De Bouw). Hij probeert zaalverantwoordelijke en mede-eigenares van het restaurant, Pascaline (Sara De Roo) na een afwezigheid van 23 (!) jaar terug te winnen. Sterker nog, hij wil haar overtuigen om hem te volgen naar Buenos Aires. Pascaline heeft enerzijds samen met haar broer Angelo (Axel Daeseleire) jarenlang gevochten voor het restaurant, maar heeft anderzijds al 23 jaar geen liefdesgeluk meer mogen proeven… Ze staat dus voor een verscheurende keuze. De heftige band tussen broer en zus komt bijzonder mooi tot uiting als Angelo zijn zus uit alle macht wil overtuigen om te blijven.

Het contrast tussen de hectische keuken waar Ingrid (Anemone Valcke) en Kevin (Thomas Janssens) draven voor chef Angelo en de zaal waar alles aanvankelijk gemoedelijk verloopt, kan bij momenten niet groter zijn. Deze tegenstelling brengt de nodige vaart in het verhaal. Zoë Thielemans kan zonder verpinken de revelatie van de film genoemd worden. Ze speelt Emma, de nieuwsgierige tienerdochter van de chef die ook in de keuken rondhangt. De guitige krullenbol houdt zich flink staande tussen de verschillende door de wol geverfde acteurs. Haar rol wint trouwens aan belang naarmate de film zijn einde nadert…

Het culinaire aspect van de film is mooi verweven in het verhaal. Als toeschouwer word je verlekkerd door de meest exquise gerechtjes. Wat te denken van een gratin van oesters met spinazie en champagnesaus of een frivole framboos? Ook op de mise en place en de bediening valt niets aan te merken. Zo ging kelner Lesley (Wouter Hendrickx) in de leer bij een topsommelier en werd het keukenteam gedrild door chef-kok Peter Van Der Staey. Als je een film maakt in een regio waar je om de oren geslagen wordt met kookprogramma’s, is dat uiteraard geen overbodige luxe. Alle gekheid op een (saté)stokje: deze prent is een must see voor de komende kerstvakantie en het herbekijken waard op Sint-Valentijn!

Valerie Druart

Wij mogen vijf pakketten van Brasserie Romantiek weggeven (met een duoticket voor de film, een kookschort , een kookwekker en een leuke boodschappentas!). Iets voor jou? Mail dan jouw favoriete brasserie/restaurant/eetplek naar steps@roularta.be en laat ons waarom deze zaak jouw favoriet is. Vergeet ook je gegevens niet. Donderdag kiest onze onschuldige hand de vijf gelukkigen!

Valerie in filmland (2)

Valerie Druart is in december onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar dé film van het najaar: The Hobbit!

The Hobbit

The Hobbit – An Unexpected Journey…

Het woord onverwacht bezigen in de subtitel van een prequel die dan ook nog eens gebaseerd is op een veelgelezen kinderboek is wel gedurfd. Na het eerste kwartier van de film is het duidelijk dat de reis vooral onverwacht is voor protagonist Bilbo Baggins (Martin Freeman). Bilbo, de hobbit die het principe huisje-tuintje-pijpje-roken-op-de-bank aanhangt, staat niet meteen te trappelen van ongeduld als Gandalf (Ian Mc Kellan) hem uitpikt om een trossel dwergen te vergezellen die hun koninkrijk gaan heroveren. Bilbo gaat na veel vijven en zessen toch overstag en vervoegt de dwergen op hun reis naar Erebor. Een verloren koninkrijk ligt natuurlijk niet zomaar achter de hoek, dus een bewogen expeditie is begonnen.

Te weinig beleg
Van in het begin is het duidelijk dat de vuurspuwende draak Smaug de stevigste opponent van het rondtrekkende gezelschap gaat zijn. Wie meer dan twee uur en een half zit te wachten op de confrontatie met Smaugie, moet vermoedelijk nog tot eind 2013 geduld hebben. Dan wordt deel twee van de trilogie, The Desolation of Smaug, op het publiek losgelaten. De orken, elfen, trollen en andere figuren uit de wondere wereld van J.R.R Tolkien verschijnen wel allemaal ten tonele. Het is een enorm aangenaam weerzien, maar het duurt allemaal iets te lang. Net een grote boterham die te zuinig belegd is. Regisseur Peter Jackson heeft al betere ideeën gehad dan het drieëndelen van het relatief dunne boekje The Hobbit. Aanvankelijk was het de bedoeling om er twee films van te maken, maar het worden er dus drie. En dat is jammer.

Op de cast valt helemaal niets aan te merken. Integendeel! Cate Blanchett schittert wederom als elfenkoningin Galadriel. De mystiek geladen scène waarin ze woordeloos communiceert met Gandalf brengt de toeschouwer even helemaal in hogere Tolkiensferen. Het samenspel tussen de dwergen en Bilbo is dan weer erg onderhoudend. Hun dialogen zijn waarlijk grappig, soms op het kolderieke af.  Richard Armitage zet Thorin Eikenschild, de gekwelde koning zonder koninkrijk, overtuigend neer. Ondergetekende was ook zeer opgezet om James “Jekyll” Nesbitt te ontwaren tussen de dwergen! Een heerlijke acteur van onder andere Bloody Sunday en het minder gekende Five Minutes of Heaven.

Oud sprookje in flitsend kleedje
Het sprookje wordt via high frame ratetechnologie vertaald naar cinema anno 2012. De toeschouwers krijgen maar liefst 48 frames per seconde te zien. De trollen worden zo nóg afstotelijker en de actiescènes nog waarheidsgetrouwer. Als de rotsen beginnen te vechten, valt de enscenering door het spervuur aan frames wel een beetje op. Al is dat wel het enige puntje aan kritiek voor de nieuwe technologie.

De vertelling heeft een nogal moraliserende ondertoon, maar bij sprookjes valt dat best te pruimen. Toch? Zo krijgen de kwaadaardige orken en trollen de dwergen niet zomaar klein omdat de elfen, dwergen en de hobbit mooi samenwerken. En omdat de tovenaars op de juiste momenten hun hocus pocus bovenhalen natuurlijk… Laten we één ding op voorhand afspreken. Kruip voor je naar de bioscoop vertrekt even terug in de huid van de drenzerige kleuter die je ooit was, en de film zal je smaken. Gegarandeerd.
Valerie Druart

Op ons verlanglijstje (2)

Decembermaand is cadeautjesmaand en dat kan al eens voor serieus wat stress zorgen. No worries! Weet je nog steeds niet wat te kopen voor jouw geliefde medemens? Dan geven wij jou tijdens deze feestmaand af en toe (en met plezier) een cadeautip cadeau!

Prato Fiorito jewel -collar

Dames, een juweel is altijd geweldig om te krijgen! Wij zijn helemaal verliefd op de Prato Fiorito kraagketting van Pasquale Bruni, een schitterende halsketting in 18-karaats wit- en geel goud, bezet met diamanten.  Toegegeven, dit is misschien het meest kostbare geschenk op ons verlanglijstje. Maar daarom heet ook ‘verlanglijstje’ , nee?  (prijs op aanvraag, www.pasqualebruni.com )

Op ons verlanglijstje (1)

Decembermaand is cadeautjesmaand en dat kan al eens voor serieus wat stress zorgen. No worries! Weet je nog steeds niet wat te kopen voor jouw geliefde medemens? Dan geven wij jou tijdens deze feestmaand elke weekdag en met plezier en een cadeautip cadeau!

Voor de retrofreak die van een leuk muziekje houdt, hebben wij de Original Radio geselecteerd. Deze radio-dockingstation combineert retro design en geavanceerde technologie. Het vintage uiterlijk geeft een glamoureuze toets aan om het even welke kamer in huis. De richtprijs is 199,99 euro, en deze beauty is een ontwerp van Philips (www.philips.be).

 

 Original Radio - Product shot Front.jpg

Valerie in filmland (1)

Valerie Druart is in december onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze eerste keer trok Valerie naar Anna Karenina!

Anna Karenina
Wat heeft regisseur Joe Wright gemeen met Vladimir Gardin, Edmund Goulding, Clarence Brown, Julien Duvivier en Bernard Rose? Ze maakten allemaal, net als Wright, een filmprent van Tolstojs paradepaardje Anna Karenina. Vooral het tijdloze karakter van de roman verklaart de nimmer tanende populariteit van het verhaal. Ook anno 2012 kan liefde puur én destructief zijn, liggen familiebanden gevoelig en doet scheiden lijden.

Anna (Keira Knightley) is gevangen in het nauwe korset van haar huwelijk met de koele Alexei Karenin (Jude Law). Als de wellustige graaf Vronsky (Aaron Taylor-Johnson) haar pad kruist, heeft ze dan ook niet veel nodig om haar hart aan hem te verpanden. Alexei is aanvankelijk eerder tolerant tegenover de buitenechtelijke strapatsen van zijn vrouw. Die tolerantie vervaagt als hun affaire in de openbaarheid komt. Hij verbiedt Anna dan ook formeel om nog met Vronsky om te gaan. Nu Anna geproefd heeft van deze allesoverheersende liefde (en lust, uiteraard) lijkt terugkeren naar haar koele echtgenoot echter geen optie meer. Deze laatste gebruikt Anna’s zwakke plek, hun zoontje Seryozha, als ultiem drukmiddel. Als Anna uiteindelijk een kind verwacht van Vronsky is het spreekwoordelijke point of no return officieel bereikt… Parallel met het verhaal Anna-Aleksei-Vronsky loopt het meer ingetogenere liefdesverhaal tussen Ekatarina “Kitty” Shcherbatskaya en Konstantin Levin. Dit biedt een mooi contragewicht voor de theatraliteit die de verhaallijn rond Anna oproept.

Less is more
De regisseur tapte met Atonement en Pride & Prejudice al eerder uit het vaatje kostuumdrama’s. Wat betreft de filmsetting verliet Wright gelukkig wel de platgetreden paden. De film speelde zich bijna volledig af in de Shepperton Studios in Engeland die voor de gelegenheid omgetoverd waren in een theater. Het is even wennen, maar vanuit filmisch oogpunt bleek het een héél goede keuze te zijn. De sequenties waarin Anna haar geliefde vanuit een theaterstoeltje toejuicht tijdens de paardenraces die plaatsvinden op de bühne, winnen hierdoor aan intensiteit en drama. Als haar held dan spectaculair ten val komt en letterlijk voor de voeten van de toeschouwers buitelt, kan Anna haar emoties niet meer onderdrukken. Op een drasserige paardenrenbaan hadden ze dit effect moeilijk kunnen evenaren, lijkt me.

Al wie ooit Tolstojs Anna Karenina las, herinnert zich buiten het prachtige verhaal vast nog de vele tientallen lieden van adelijk allooi die werden opgevoerd. Het kluwen van verhaallijnen en personages werd vakkundig ontward door scenarist Sir Tom Stoppard. Hij zorgde ervoor dat de film gemakkelijk verteerbaar is en dat je als toeschouwer vooral kan genieten van de visuele en choreografische hoogstandjes van de regisseur en van de Belgische (!) topchoreograaf Sidi Larbi Cherkaoui. Van die laatste onthouden we vooral de scène waarin Vronsky Anna verleidt met een uiterst sensuele wals.

Deze prent is een must voor romantici en liefhebbers van drama en visuele verleiding. Voor alle anderen is het een leuk tijdverdrijf, tenzij je tenen beginnen te krullen bij musicals en derivaten van dat genre…

Valerie Druart

Verona in filmland (slot)

Onze filmrecensente van november was geen gewone. En daar houden wij wel van. Haar vierde en laatste verslag kwam laat op de redactie én dus op deze blog. Maar we willen jullie de originele hersenspinsels van Verona… Zij ging een laatste keer voor ons naar de film, naar Rise Of The Guardians!

Hallo Steps-lezers! Het was woensdag en ik lag nog rustig te dromen over grazende schapen in Nieuw-Zeeland. Ik zou mijn dag wijden aan het komediespelen in een  spikslinternieuwe BBC serie in Brugge… Tot ik plots om half zeven uit mijn bed werd gebeld. “Hallo? Verona? Arm schaap! Ik dacht dat je pas om 8u in de make-upstoel moest zitten, maar je moet om 8u óp de set staan! Rep je naar Brugge!” En zo geschiedde.

Onderweg verbaasde ik me over de vele automobilisten die zich in dezelfde richting naar ‘het werk’ begaven, zodat ze in het weekend hun zuurverdiende centen konden opdoen in het Casino van Knokke,  het kopen van Kinderchocolade-eieren wegens de intrede van ‘De Goede, Live Sint’ -die in de Albert Hein al voor €2,09 over de toonbank gaan per drie stuks-, de Gentse ‘Winterdroom’-kermis of de cinema.

Ik mocht een hele dag verdrinken in de waterige, bruinachtige ogen van David Oakes en James Frain! Noeste arbeid, dat kan ik je verzekeren! Nadat de crew na een lange zoektocht mijn broek terugvond op set –je kan je toch moeilijk in je blote billen door de straten van Brugge begeven, nietwaar?-, zou ik voor de laatste keer deze maand een filmrecensie schrijven.

Mijn plan? Om 19u30 “Rise of the Guardians” bekijken. Soms zijn goede voornemens te goed om waar te zijn. Door mijn sloomheid werd ik verplicht een kwartier met mijn duimen te draaien, deze keer zonder zuurtjes of stiefvader. Gelukkig heb ik mobiel internet op mijn Smartphone, anders zou ik me meermaals daags eenzaam voelen! Ik kreeg bijna een migraine-aanval met aura door de psychedelische lichtveranderingen vooraan in de zaal, toen de film begon.

rise of the guardians

Ik had de trailer met Vlaamse stemmen gehoord. Dat trok op niets. Ik had tijdens het academisch kwartiertje een noodplan bedacht om uit de bioscoopzaal te ontsnappen en een andere zaal binnen te sluipen –een plan dat ik wel eens uitvoerde als ik een date had die te snel eindigde-, ware het niet dat ik twee euro extra had betaald voor het 3D-effect. Het was dan ook een verademing toen ik de stem van Hugh Jackman hoorde! Dan pas merkte ik op dat hij de paashaas speelde. Wat een lolbroek, die Jack! Voor wie het concept van de paashaas niet helemaal kan plaatsen… “The rise of the Guardians” gaat over de Kerstman, het Zandmannetje, de Tandenfee (gespeeld door Isla Fisher met een heerlijk hese stem. Was ik een man, ze zou me kunnen krijgen!) en de Paashaas. Samen waken ze over alle kinderdromen op de aardkloot, maar daar probeert “Pitch” a.k.a. “The Bogeyman”, een stokje voor te steken. Een aanrader voor iedereen die dacht dat Jude Law een aardige jongeman was! De 4 Guardians krijgen hulp van Jack Frost, die uiteindelijk door de Maan verkozen wordt om de vijfde “Guardian” te worden. Jack is een rebelse puber die op zoek gaat naar zijn verleden, zijn leven voordat hij “moderne ijstovenaar” op zijn cv mocht toevoegen. Zal het Jack lukken zijn taak te vervullen? Ra…ra…ra! Meer verklap ik niet! Behalve dat alles goed eindigt. Kwestie om de kinderen (en volwassenen) die snel nachtmerries krijgen gerust te stellen!

Als diehard old-school animatiefilmpjesmaakster, sta ik kritisch, bits en deskundig tegenover computergestuurde animatiefilms. Het mag dan ook gezegd dat deze film –de irritante pauze niet meegerekend- een meeslepende en verbeeldingsrijke film is. Dat gezegd zijnde, kan ik “The Rise of the Guardians” het best vergelijken met het herbekijken van een Disney-film: je bent nooit te oud om zo’n film te bekijken!  (Zie de Facebookgroep met maar liefst 18 leden.)

Er rest me nog één ding te doen. Bedankt aan alle lezers om mijn recensies te lezen en mijn semi-exorbitante, theatrale, extravagante persoonlijkheid te verdragen! Bedankt aan de Steps-redactie voor deze kans! In een ver verleden, toen Marco Borsato nog niet failliet ging, zong hij “Afscheid nemen bestaat niet.” Hij had gelijk! Voor meer fabuleuze recensies ga je naar: http://thepaleskinnedbitch.blogspot.be !

Aloha Nui Loa,

Verona Verbakel

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: