Valerie in filmland (1)

Valerie Druart is in december onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze eerste keer trok Valerie naar Anna Karenina!

Anna Karenina
Wat heeft regisseur Joe Wright gemeen met Vladimir Gardin, Edmund Goulding, Clarence Brown, Julien Duvivier en Bernard Rose? Ze maakten allemaal, net als Wright, een filmprent van Tolstojs paradepaardje Anna Karenina. Vooral het tijdloze karakter van de roman verklaart de nimmer tanende populariteit van het verhaal. Ook anno 2012 kan liefde puur én destructief zijn, liggen familiebanden gevoelig en doet scheiden lijden.

Anna (Keira Knightley) is gevangen in het nauwe korset van haar huwelijk met de koele Alexei Karenin (Jude Law). Als de wellustige graaf Vronsky (Aaron Taylor-Johnson) haar pad kruist, heeft ze dan ook niet veel nodig om haar hart aan hem te verpanden. Alexei is aanvankelijk eerder tolerant tegenover de buitenechtelijke strapatsen van zijn vrouw. Die tolerantie vervaagt als hun affaire in de openbaarheid komt. Hij verbiedt Anna dan ook formeel om nog met Vronsky om te gaan. Nu Anna geproefd heeft van deze allesoverheersende liefde (en lust, uiteraard) lijkt terugkeren naar haar koele echtgenoot echter geen optie meer. Deze laatste gebruikt Anna’s zwakke plek, hun zoontje Seryozha, als ultiem drukmiddel. Als Anna uiteindelijk een kind verwacht van Vronsky is het spreekwoordelijke point of no return officieel bereikt… Parallel met het verhaal Anna-Aleksei-Vronsky loopt het meer ingetogenere liefdesverhaal tussen Ekatarina “Kitty” Shcherbatskaya en Konstantin Levin. Dit biedt een mooi contragewicht voor de theatraliteit die de verhaallijn rond Anna oproept.

Less is more
De regisseur tapte met Atonement en Pride & Prejudice al eerder uit het vaatje kostuumdrama’s. Wat betreft de filmsetting verliet Wright gelukkig wel de platgetreden paden. De film speelde zich bijna volledig af in de Shepperton Studios in Engeland die voor de gelegenheid omgetoverd waren in een theater. Het is even wennen, maar vanuit filmisch oogpunt bleek het een héél goede keuze te zijn. De sequenties waarin Anna haar geliefde vanuit een theaterstoeltje toejuicht tijdens de paardenraces die plaatsvinden op de bühne, winnen hierdoor aan intensiteit en drama. Als haar held dan spectaculair ten val komt en letterlijk voor de voeten van de toeschouwers buitelt, kan Anna haar emoties niet meer onderdrukken. Op een drasserige paardenrenbaan hadden ze dit effect moeilijk kunnen evenaren, lijkt me.

Al wie ooit Tolstojs Anna Karenina las, herinnert zich buiten het prachtige verhaal vast nog de vele tientallen lieden van adelijk allooi die werden opgevoerd. Het kluwen van verhaallijnen en personages werd vakkundig ontward door scenarist Sir Tom Stoppard. Hij zorgde ervoor dat de film gemakkelijk verteerbaar is en dat je als toeschouwer vooral kan genieten van de visuele en choreografische hoogstandjes van de regisseur en van de Belgische (!) topchoreograaf Sidi Larbi Cherkaoui. Van die laatste onthouden we vooral de scène waarin Vronsky Anna verleidt met een uiterst sensuele wals.

Deze prent is een must voor romantici en liefhebbers van drama en visuele verleiding. Voor alle anderen is het een leuk tijdverdrijf, tenzij je tenen beginnen te krullen bij musicals en derivaten van dat genre…

Valerie Druart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: