Valerie in filmland (2)

Valerie Druart is in december onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar dé film van het najaar: The Hobbit!

The Hobbit

The Hobbit – An Unexpected Journey…

Het woord onverwacht bezigen in de subtitel van een prequel die dan ook nog eens gebaseerd is op een veelgelezen kinderboek is wel gedurfd. Na het eerste kwartier van de film is het duidelijk dat de reis vooral onverwacht is voor protagonist Bilbo Baggins (Martin Freeman). Bilbo, de hobbit die het principe huisje-tuintje-pijpje-roken-op-de-bank aanhangt, staat niet meteen te trappelen van ongeduld als Gandalf (Ian Mc Kellan) hem uitpikt om een trossel dwergen te vergezellen die hun koninkrijk gaan heroveren. Bilbo gaat na veel vijven en zessen toch overstag en vervoegt de dwergen op hun reis naar Erebor. Een verloren koninkrijk ligt natuurlijk niet zomaar achter de hoek, dus een bewogen expeditie is begonnen.

Te weinig beleg
Van in het begin is het duidelijk dat de vuurspuwende draak Smaug de stevigste opponent van het rondtrekkende gezelschap gaat zijn. Wie meer dan twee uur en een half zit te wachten op de confrontatie met Smaugie, moet vermoedelijk nog tot eind 2013 geduld hebben. Dan wordt deel twee van de trilogie, The Desolation of Smaug, op het publiek losgelaten. De orken, elfen, trollen en andere figuren uit de wondere wereld van J.R.R Tolkien verschijnen wel allemaal ten tonele. Het is een enorm aangenaam weerzien, maar het duurt allemaal iets te lang. Net een grote boterham die te zuinig belegd is. Regisseur Peter Jackson heeft al betere ideeën gehad dan het drieëndelen van het relatief dunne boekje The Hobbit. Aanvankelijk was het de bedoeling om er twee films van te maken, maar het worden er dus drie. En dat is jammer.

Op de cast valt helemaal niets aan te merken. Integendeel! Cate Blanchett schittert wederom als elfenkoningin Galadriel. De mystiek geladen scène waarin ze woordeloos communiceert met Gandalf brengt de toeschouwer even helemaal in hogere Tolkiensferen. Het samenspel tussen de dwergen en Bilbo is dan weer erg onderhoudend. Hun dialogen zijn waarlijk grappig, soms op het kolderieke af.  Richard Armitage zet Thorin Eikenschild, de gekwelde koning zonder koninkrijk, overtuigend neer. Ondergetekende was ook zeer opgezet om James “Jekyll” Nesbitt te ontwaren tussen de dwergen! Een heerlijke acteur van onder andere Bloody Sunday en het minder gekende Five Minutes of Heaven.

Oud sprookje in flitsend kleedje
Het sprookje wordt via high frame ratetechnologie vertaald naar cinema anno 2012. De toeschouwers krijgen maar liefst 48 frames per seconde te zien. De trollen worden zo nóg afstotelijker en de actiescènes nog waarheidsgetrouwer. Als de rotsen beginnen te vechten, valt de enscenering door het spervuur aan frames wel een beetje op. Al is dat wel het enige puntje aan kritiek voor de nieuwe technologie.

De vertelling heeft een nogal moraliserende ondertoon, maar bij sprookjes valt dat best te pruimen. Toch? Zo krijgen de kwaadaardige orken en trollen de dwergen niet zomaar klein omdat de elfen, dwergen en de hobbit mooi samenwerken. En omdat de tovenaars op de juiste momenten hun hocus pocus bovenhalen natuurlijk… Laten we één ding op voorhand afspreken. Kruip voor je naar de bioscoop vertrekt even terug in de huid van de drenzerige kleuter die je ooit was, en de film zal je smaken. Gegarandeerd.
Valerie Druart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: