Marie in filmland (2)

Marie Himpe is in januari onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok Marie naar Gangster squad.

Layout 1
 
To see or not to see. That is the question.

And it really was the question gisteren. Telken male hebben mijn niet-West-Vlaamse vriendinnen in Leuven naar ‘de Vlaanders’ gerefereerd als ‘achterlijke gebieden’, maar het was pas nu dat ik voor het eerst waarheid in deze bewering kon erkennen. Toen ik gisterenmorgen de nieuwe films checkte, moest ik vaststellen dat Kinepolis Kortrijk er maar één draait: Gangster squad. De keuze was dan ook snel gemaakt, niet tegenstaande dat deze film, na het lezen van de korte inhoud ervan, bijzonder veel traumatische jeugdherinneringen bij mij naar boven bracht. Ten gevolge van het ‘éénTVbeleid’ dat mijn ouders vroeger voerden, zag ik mezelf namelijk genoodzaakt om vrij frequent en onder lichte dwang van mijn broer de drie godfathersfilms meerdere malen uit te kijken. Onder dezelfde lichte dwang – toegewijd als ik ben en mijn taak als recensent zeer serieus nemende – ben ik dan ook naar Gangster Squad gaan kijken, in de hoop dat het niet zomaar een lepe maffiafilm zou blijken te zijn.
 
Maar helaas pindakaas. Het was zo maffia als maar kan. Mickey Cohen is een gerenomeerde maffiabaas die in het Los Angeles van na de tweede wereldoorlog de plak zwaait. De hele stad, zo corrupt als wat en onder de voet gehouden door de dominante Cohen, werkt daar vlijtig aan mee. Geen bad guys zonder good guys en dus is er –uiteraard- toch een klein bendetje naïevelingen binnen de LA police dat alles op alles zetten om deze toestanden tegen te gaan.
 
Voor de hoofdrol van Mickey Cohen hebben ze in deze film Sean Penn nog eens van onder het stof gehaald. Not my type, maar ongetwijfeld een niet-te-verbeteren acteur die een ijzersterke performance neerzet. Hij heeft er echt wel  het hoofd voor om die rol te spelen :) More my type en ook bewijs van een staaltje puik acteerwerk zijn Jerry Wooters (Ryan Gosling) en John O’Mara (Josh Brolin), twee good guys.
 
Oké, er waren spannende achtervolgings- en vechtsscènes, dat kan ik niet ontkennen. Wat me dan weer wel aan deze film irriteerde (afgezien dan van het feit dat het een maffiafilm is die me mijn jeugdtrauma’s doet herbeleven), is het verhaal, want er is namelijk geen. Het zijn de goeie tegen de slechte. Vechten, vechten, vechten… Creativiteit in het afmaken van afvalligen is troef: vierendelen en laten opeten door wolven, schedel doorboren met een boormachine of verbranden? Voor elk wat wils! Wie naar dit soort zooi kijkt voor de tommy guns en de vrouwen – en ik viseer hierbij voornamelijk de hetero man van het stoerdere type – is volledig aan het juiste adres. ‘Topfilm’ volgens mijn MANNELIJKE metgezel. Misschien een ideetje voor Kinepolis: ‘guys at the movies’?
 
Really not my thing dus… Maar wel alles wat venten willen zien in één film. Mannen, allen daarheen!!!

Tot volgende week.

Marie.

Advertenties

Marie in filmland (1)

Marie Himpe is in januari onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok Marie naar The Impossible. Haar allereerste verslag…

the-impossible-poster
To see or not to see, that’s the question.

The impossible vertelt het aangrijpende verhaal van een gezin met drie zoontjes dat de kerstvakantie doorbrengt in Thailand. Wat als een veelbelovende reis begon, draait uiteindelijk uit in het drama dat we allemaal kennen als ‘de tsunami’ van 2004. De verschillende leden van het gezin worden door de gutsende golven uiteengedreven en het blijft tot het einde van de film een vraagteken of ze elkaar ooit (levend) terug zullen terugzien.

A big no –no voor allen die Thailand nog op hun bucket list hebben staan. Nadat je deze film te zien gekregen hebt, verkies je voortaan 14 dagen Blankenberge. Het verhaal wordt daarenboven op een zeer empathische manier gebracht met excessief tissuegebruik tot gevolg.

En opgepast: Sommige scènes zijn niet voor gevoelige kijkers. Bebloede lichaamsdelen, open wonden en braken zijn schering en inslag. Wie niet tegen bloed kan, kiest dus beter een andere film. Wie uit is op een zorgeloos avondje uit en het verstand op nul wil zetten, opteert bij voorkeur toch maar voor een melige chick flick of één of andere flauwe komedie. Het beklijvende verhaal blijft lang na het einde nog doorzinderen.

Desalniettemin geeft deze film op een bijzonder treffende en mooie wijze het drama van 8 jaar geleden in beeld. Op enkele al-te-toevallige-scènes  na (zoals verschillende personen die aanvankelijk over zowat half Thailand verspreid waren en mekaar dan o-zo toevallig mislopen in hetzelfde ziekenhuis) is het verhaal realistisch en goed geacteerd. Een pareltje dat je (tenzij je jezelf in één van de bovenstaande drie categoriën bevindt) toch wel gezien moet hebben.

Tot volgende week!

Marie Himpe

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: