Marie in filmland (2)

Marie Himpe is in januari onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok Marie naar Gangster squad.

Layout 1
 
To see or not to see. That is the question.

And it really was the question gisteren. Telken male hebben mijn niet-West-Vlaamse vriendinnen in Leuven naar ‘de Vlaanders’ gerefereerd als ‘achterlijke gebieden’, maar het was pas nu dat ik voor het eerst waarheid in deze bewering kon erkennen. Toen ik gisterenmorgen de nieuwe films checkte, moest ik vaststellen dat Kinepolis Kortrijk er maar één draait: Gangster squad. De keuze was dan ook snel gemaakt, niet tegenstaande dat deze film, na het lezen van de korte inhoud ervan, bijzonder veel traumatische jeugdherinneringen bij mij naar boven bracht. Ten gevolge van het ‘éénTVbeleid’ dat mijn ouders vroeger voerden, zag ik mezelf namelijk genoodzaakt om vrij frequent en onder lichte dwang van mijn broer de drie godfathersfilms meerdere malen uit te kijken. Onder dezelfde lichte dwang – toegewijd als ik ben en mijn taak als recensent zeer serieus nemende – ben ik dan ook naar Gangster Squad gaan kijken, in de hoop dat het niet zomaar een lepe maffiafilm zou blijken te zijn.
 
Maar helaas pindakaas. Het was zo maffia als maar kan. Mickey Cohen is een gerenomeerde maffiabaas die in het Los Angeles van na de tweede wereldoorlog de plak zwaait. De hele stad, zo corrupt als wat en onder de voet gehouden door de dominante Cohen, werkt daar vlijtig aan mee. Geen bad guys zonder good guys en dus is er –uiteraard- toch een klein bendetje naïevelingen binnen de LA police dat alles op alles zetten om deze toestanden tegen te gaan.
 
Voor de hoofdrol van Mickey Cohen hebben ze in deze film Sean Penn nog eens van onder het stof gehaald. Not my type, maar ongetwijfeld een niet-te-verbeteren acteur die een ijzersterke performance neerzet. Hij heeft er echt wel  het hoofd voor om die rol te spelen :) More my type en ook bewijs van een staaltje puik acteerwerk zijn Jerry Wooters (Ryan Gosling) en John O’Mara (Josh Brolin), twee good guys.
 
Oké, er waren spannende achtervolgings- en vechtsscènes, dat kan ik niet ontkennen. Wat me dan weer wel aan deze film irriteerde (afgezien dan van het feit dat het een maffiafilm is die me mijn jeugdtrauma’s doet herbeleven), is het verhaal, want er is namelijk geen. Het zijn de goeie tegen de slechte. Vechten, vechten, vechten… Creativiteit in het afmaken van afvalligen is troef: vierendelen en laten opeten door wolven, schedel doorboren met een boormachine of verbranden? Voor elk wat wils! Wie naar dit soort zooi kijkt voor de tommy guns en de vrouwen – en ik viseer hierbij voornamelijk de hetero man van het stoerdere type – is volledig aan het juiste adres. ‘Topfilm’ volgens mijn MANNELIJKE metgezel. Misschien een ideetje voor Kinepolis: ‘guys at the movies’?
 
Really not my thing dus… Maar wel alles wat venten willen zien in één film. Mannen, allen daarheen!!!

Tot volgende week.

Marie.

Marie in filmland (1)

Marie Himpe is in januari onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok Marie naar The Impossible. Haar allereerste verslag…

the-impossible-poster
To see or not to see, that’s the question.

The impossible vertelt het aangrijpende verhaal van een gezin met drie zoontjes dat de kerstvakantie doorbrengt in Thailand. Wat als een veelbelovende reis begon, draait uiteindelijk uit in het drama dat we allemaal kennen als ‘de tsunami’ van 2004. De verschillende leden van het gezin worden door de gutsende golven uiteengedreven en het blijft tot het einde van de film een vraagteken of ze elkaar ooit (levend) terug zullen terugzien.

A big no –no voor allen die Thailand nog op hun bucket list hebben staan. Nadat je deze film te zien gekregen hebt, verkies je voortaan 14 dagen Blankenberge. Het verhaal wordt daarenboven op een zeer empathische manier gebracht met excessief tissuegebruik tot gevolg.

En opgepast: Sommige scènes zijn niet voor gevoelige kijkers. Bebloede lichaamsdelen, open wonden en braken zijn schering en inslag. Wie niet tegen bloed kan, kiest dus beter een andere film. Wie uit is op een zorgeloos avondje uit en het verstand op nul wil zetten, opteert bij voorkeur toch maar voor een melige chick flick of één of andere flauwe komedie. Het beklijvende verhaal blijft lang na het einde nog doorzinderen.

Desalniettemin geeft deze film op een bijzonder treffende en mooie wijze het drama van 8 jaar geleden in beeld. Op enkele al-te-toevallige-scènes  na (zoals verschillende personen die aanvankelijk over zowat half Thailand verspreid waren en mekaar dan o-zo toevallig mislopen in hetzelfde ziekenhuis) is het verhaal realistisch en goed geacteerd. Een pareltje dat je (tenzij je jezelf in één van de bovenstaande drie categoriën bevindt) toch wel gezien moet hebben.

Tot volgende week!

Marie Himpe

Valerie in filmland (slot)

Valerie Druart is in december onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar de nieuwste van Tom Cruise: Jack Reacher!

jack-reacher
Vijf onschuldige mensen worden koudweg neergeschoten op een wandelboulevard aan de oever van een rivier. Nog dezelfde dag wordt een verdachte, James Barr (Joseph Sikora) aangehouden. Barr houdt vol dat hij onschuldig is en vraagt aan de onderzoekers om Jack Reacher (Tom Cruise) erbij te halen. Reacher wacht niet op een officiële uitnodiging en duikt zelf op. Samen met de advocate van Barr, Helen Rodin (Rosamund Pike), begint hij te zoeken naar drijfveren en motieven. Helen, een pacifiste, wil er vooral voor zorgen dat haar cliënt de doodstraf kan ontlopen. Reacher wordt op zijn beurt geprikkeld omdat hij op iets te veel tegenstrijdigheden botst in de zaak.

Met het verhaal nam regisseur Christopher Mc Querrie geen risico’s. Integendeel. De film is gebaseerd op een boek van Lee Child dat gezwind over allerhande virtuele en mahoniehouten toonbanken glijdt. Child pende trouwens een hele reeks neer over Jack Reacher, een enfant terrible dat gaat rondzwerven door de Verenigde Staten nadat hij het Amerikaanse leger uit vrije wil en met een indrukwekkende staat van dienst heeft verlaten.

Mc Querrie heeft duidelijk zijn best gedaan om het onderhoudende verhaal ook op het witte doek tot leven te wekken. Bij het begin van de film heeft hij je meteen bij je nekvel. Zoals het een actiethriller betaamt, is de spanning vaak te snijden. Als één van de loopjongens van de slechteriken zijn boekje te buiten is gegaan, mag hij kiezen tussen de kogel of het eigenhandig afbijten van enkele vingers… Ook de achtervolgingsscènes zijn spectaculair en zelfs vernieuwend. Zo glipt Reacher eens door de mazen van het net door… de bus te nemen. Dat klinkt misschien een beetje gek, maar die scène doet het ‘m wel. Naar het einde toe stuikt de film wel een beetje in elkaar. Moeilijk te zeggen wanneer het verhaal juist de mist in gaat. Het wordt bijvoorbeeld nogal knullig als Reacher een gevecht wint van enkele professionals met machinegeweren en dat met behulp van een mes en een oude krijger…

De verschijning van deze oude krijger Robert Duvall als Cash, de uitbater van de schietclub waar verdachte Barr lid was, is wel zeer aangenaam. Ook de bad guys zijn met Werner Herzog als Zec en Jai ‘Spartacus’ Courtney als Charlie trouwens zeer goed gecast. De kans is zeer reëel dat ze vroeg of laat opduiken in je nachtmerries… De blik in de ogen van Charlie voor het lijf-aan-lijfgevecht met Reacher is zonder overdrijven weerzinwekkend. Het duivelse genot waarmee hij het gevecht aanvangt, druipt ervan af. De hoofdrolspeler is dan weer iets te veel machine, iets te weinig mens. Tom Cruise kan zeker acteren, maar in het personage Jack Reacher had meer gezeten. Jammer dat het bij een onweerstaanbare vechtmachine met het brein van een computer en de sociale vaardigheden van een kogelhuls is gebleven.

Valerie Druart

Valerie in filmland (3)

Valerie Druart is in december onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar de nieuwste Vlaamse film: Brasserie Romantiek!

Brasserie Romantiek
Men neme een gros rasacteurs geteeld op Vlaamse grond, men husselt ze even door elkaar en rolt ze vervolgens per twee in een papillot. Nog een flinke scheut bitterzoete saus erbij en men krijgt een heerlijke portie cinema. Zo simpel kan het zijn!

De nieuwste Vlaamse film ‘Brasserie Romantiek’ speelt zich bijna volledig af in de Alfacam Studio’s in Lint. Daar bouwden decorman Wilbert Van Dorp en Co een knus restaurant waar een tiental koppeltjes Valentijn komen vieren. Het ene stel is al wat verliefder dan het andere en er duiken ook drie gasten op zonder wederhelft… Een voorspelbaar opzet dus waarbij het moeilijk is om clichés te omzeilen en open deuren links te laten liggen. Regisseur Joël Vanhoebrouck slaagt er gelukkig in om weg te blijven van typische Valentijnschertsen en –drama’s.

Het koppel dat al het meeste geërodeerd is door de sleur, is ongetwijfeld Paul (Filip Peeters) en Roos (Barbara Sarafian). La Sarafian speelt de rol van cassante huisvrouw die duidelijk geen genoegen meer neemt met de rol die haar door manlief is toebedeeld. De scène waarin ze duidelijk maakt dat zijn Valentijnscadeau haar niet kan bekoren is gewoon meesterlijk! Je krijgt zelfs even medelijden met Paul, die op Valentijn duidelijk de tol van zijn ambitie moet betalen…

Eén van de gasten die aanvankelijk alleen op het appèl verschijnt is Walter (Mathijs F. Scheepers). Hij is bloednerveus want hij heeft een blind date met de wellustige Sylvia (Tine Embrechts). Walter kan de prestatiedruk niet altijd aan en verschanst zich dan in het toilet voor wat peptalk met zijn alter ego… Deze taferelen leveren hilarische cinema op! Mathijs F. Scheepers, die we ondermeer kennen van Kinderen van De Windt en De Smaak van de Keyzer, toont hiermee pas echt zijn kunnen als acteur. Een andere ‘eenzame’ gast is Frank (Koen De Bouw). Hij probeert zaalverantwoordelijke en mede-eigenares van het restaurant, Pascaline (Sara De Roo) na een afwezigheid van 23 (!) jaar terug te winnen. Sterker nog, hij wil haar overtuigen om hem te volgen naar Buenos Aires. Pascaline heeft enerzijds samen met haar broer Angelo (Axel Daeseleire) jarenlang gevochten voor het restaurant, maar heeft anderzijds al 23 jaar geen liefdesgeluk meer mogen proeven… Ze staat dus voor een verscheurende keuze. De heftige band tussen broer en zus komt bijzonder mooi tot uiting als Angelo zijn zus uit alle macht wil overtuigen om te blijven.

Het contrast tussen de hectische keuken waar Ingrid (Anemone Valcke) en Kevin (Thomas Janssens) draven voor chef Angelo en de zaal waar alles aanvankelijk gemoedelijk verloopt, kan bij momenten niet groter zijn. Deze tegenstelling brengt de nodige vaart in het verhaal. Zoë Thielemans kan zonder verpinken de revelatie van de film genoemd worden. Ze speelt Emma, de nieuwsgierige tienerdochter van de chef die ook in de keuken rondhangt. De guitige krullenbol houdt zich flink staande tussen de verschillende door de wol geverfde acteurs. Haar rol wint trouwens aan belang naarmate de film zijn einde nadert…

Het culinaire aspect van de film is mooi verweven in het verhaal. Als toeschouwer word je verlekkerd door de meest exquise gerechtjes. Wat te denken van een gratin van oesters met spinazie en champagnesaus of een frivole framboos? Ook op de mise en place en de bediening valt niets aan te merken. Zo ging kelner Lesley (Wouter Hendrickx) in de leer bij een topsommelier en werd het keukenteam gedrild door chef-kok Peter Van Der Staey. Als je een film maakt in een regio waar je om de oren geslagen wordt met kookprogramma’s, is dat uiteraard geen overbodige luxe. Alle gekheid op een (saté)stokje: deze prent is een must see voor de komende kerstvakantie en het herbekijken waard op Sint-Valentijn!

Valerie Druart

Wij mogen vijf pakketten van Brasserie Romantiek weggeven (met een duoticket voor de film, een kookschort , een kookwekker en een leuke boodschappentas!). Iets voor jou? Mail dan jouw favoriete brasserie/restaurant/eetplek naar steps@roularta.be en laat ons waarom deze zaak jouw favoriet is. Vergeet ook je gegevens niet. Donderdag kiest onze onschuldige hand de vijf gelukkigen!

Valerie in filmland (2)

Valerie Druart is in december onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar dé film van het najaar: The Hobbit!

The Hobbit

The Hobbit – An Unexpected Journey…

Het woord onverwacht bezigen in de subtitel van een prequel die dan ook nog eens gebaseerd is op een veelgelezen kinderboek is wel gedurfd. Na het eerste kwartier van de film is het duidelijk dat de reis vooral onverwacht is voor protagonist Bilbo Baggins (Martin Freeman). Bilbo, de hobbit die het principe huisje-tuintje-pijpje-roken-op-de-bank aanhangt, staat niet meteen te trappelen van ongeduld als Gandalf (Ian Mc Kellan) hem uitpikt om een trossel dwergen te vergezellen die hun koninkrijk gaan heroveren. Bilbo gaat na veel vijven en zessen toch overstag en vervoegt de dwergen op hun reis naar Erebor. Een verloren koninkrijk ligt natuurlijk niet zomaar achter de hoek, dus een bewogen expeditie is begonnen.

Te weinig beleg
Van in het begin is het duidelijk dat de vuurspuwende draak Smaug de stevigste opponent van het rondtrekkende gezelschap gaat zijn. Wie meer dan twee uur en een half zit te wachten op de confrontatie met Smaugie, moet vermoedelijk nog tot eind 2013 geduld hebben. Dan wordt deel twee van de trilogie, The Desolation of Smaug, op het publiek losgelaten. De orken, elfen, trollen en andere figuren uit de wondere wereld van J.R.R Tolkien verschijnen wel allemaal ten tonele. Het is een enorm aangenaam weerzien, maar het duurt allemaal iets te lang. Net een grote boterham die te zuinig belegd is. Regisseur Peter Jackson heeft al betere ideeën gehad dan het drieëndelen van het relatief dunne boekje The Hobbit. Aanvankelijk was het de bedoeling om er twee films van te maken, maar het worden er dus drie. En dat is jammer.

Op de cast valt helemaal niets aan te merken. Integendeel! Cate Blanchett schittert wederom als elfenkoningin Galadriel. De mystiek geladen scène waarin ze woordeloos communiceert met Gandalf brengt de toeschouwer even helemaal in hogere Tolkiensferen. Het samenspel tussen de dwergen en Bilbo is dan weer erg onderhoudend. Hun dialogen zijn waarlijk grappig, soms op het kolderieke af.  Richard Armitage zet Thorin Eikenschild, de gekwelde koning zonder koninkrijk, overtuigend neer. Ondergetekende was ook zeer opgezet om James “Jekyll” Nesbitt te ontwaren tussen de dwergen! Een heerlijke acteur van onder andere Bloody Sunday en het minder gekende Five Minutes of Heaven.

Oud sprookje in flitsend kleedje
Het sprookje wordt via high frame ratetechnologie vertaald naar cinema anno 2012. De toeschouwers krijgen maar liefst 48 frames per seconde te zien. De trollen worden zo nóg afstotelijker en de actiescènes nog waarheidsgetrouwer. Als de rotsen beginnen te vechten, valt de enscenering door het spervuur aan frames wel een beetje op. Al is dat wel het enige puntje aan kritiek voor de nieuwe technologie.

De vertelling heeft een nogal moraliserende ondertoon, maar bij sprookjes valt dat best te pruimen. Toch? Zo krijgen de kwaadaardige orken en trollen de dwergen niet zomaar klein omdat de elfen, dwergen en de hobbit mooi samenwerken. En omdat de tovenaars op de juiste momenten hun hocus pocus bovenhalen natuurlijk… Laten we één ding op voorhand afspreken. Kruip voor je naar de bioscoop vertrekt even terug in de huid van de drenzerige kleuter die je ooit was, en de film zal je smaken. Gegarandeerd.
Valerie Druart

Verona in filmland (3)

Verona Verbakel is in november onze filmrecensente. Elke woensdag gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week ging Verona naar Thérèse Desqueyroux – “bovenal een film met een onuitspreekbare naam”.

Hallo Steps-lezers! Jullie, mijn gehoorzame volgelingen, weten ondertussen dat ik een grote mond heb en teveel over mezelf praat. Toch als het over filmrecensies gaat. Ook vandaag wil ik die wekelijkse traditie eer aandoen!

Het weekend was nog maar net aangebroken of mijn moeder stelde voor om samen naar de bioscoop te gaan. Ze zou –uitzonderlijk- vroeger stoppen met werken, om mij woensdag te vervoegen bij de wekelijkse filmavond. Ze had zelfs al enkele films opgezocht, waardoor ze naderhand op geagiteerde wijze verkondigde dat er, deze tijd van het jaar, maar weinig interessante films werden geproduceerd. Zag ze er tegenop? Was het omdat ik begin deze week werd aangereden door een auto? Was het omdat mijn zus een keelontsteking had gekregen? Niemand weet het, maar mijn moeder besloot om haar kat te sturen. Wel, mijn stiefvader om exact te zijn.

Opnieuw één en al gehaast om een parkeerplaats te bemachtigen, een film uit te kiezen op goed geluk die én nieuw én liefst nog interessant is, moeilijkheden om de naam van de film uit te spreken zodat de balievrouw me een beetje vreemd aankijkt, frisdrank, popcorn en zuurtjes kopen om dan een kwartier in de cinemazaal te wachten op de voorfilmpjes van “Thérèse Desqueyroux.”

 

In de tussentijd wist mijn stiefvader me te vertellen, dat het een verfilming was van François Mauriac’s romans. Oh, die kerel! Ik vroeg me af of het zo’n film zou zijn waar middelbare scholieren verplicht naar toe moeten gaan om de vakoverschrijdende eindtermen van ‘Frans’ te halen. We zaten te wachten tot “Thérèse Desqueyroux” op het scherm zou verschijnen. Toen dat eindelijk gebeurde, hielden de Franstalige babbelkonten (ja, jullie daar achter me) op met kwetteren!

Thérèse Desqueyroux is bovenal een film met een onuitspreekbare naam. Het werd geschreven in 1927. Het verhaal speelt zich af eind jaren ’20. Dat is een hele tijd geleden! Thérèse is amper een jaar of 11 en haar beste vriendin voorspelt dat Thérèse binnen enkele jaren ten huwelijk wordt gevraagd door haar oudere broer. Zo geschiedde. Thérèse is dochter van een rijke landeigenaar. Ze is zelfs rijker dan haar wettige echtgenoot. Het wordt al snel duidelijk dat Thérèse eerder trouwt om de familiebelangen veilig te stellen, dan uit liefde.

Jaloezie breekt uit wanneer ze verneemt dat haar beste vriendin wél een passionele, kortstondige flirt kan beleven met een Israëlitische Fransman. Al is dit niet het hoogtepunt van het verhaal. Thérèse heeft genoeg van de blasé bourgeoisie, haar onderdanige rol als vrouw a.k.a. broedmachine, en besluit haar man te vergiftigen. Dat noem ik : emancipatie! Er komt een domper op de vreugde, aangezien het “arme” mens aangeklaagd wordt door de apotheker wegens vervalsing van doktersvoorschriften. Om de familie-eer te redden, besluit haar man haar alibi te bevestigen. Vanaf dan is Thérèse niets meer dan de drager van zijn achternaam. Een afgeleefde vrouw wiens dochter wordt afgepakt omdat ze enkel en alleen haar irritante, slaapverwekkende, snurkende, saaie, monotone man probeerde te vermoorden. Het leven moet spannend blijven, nietwaar? Dat geldt des te meer voor verstandshuwelijken!

Dit brengt me tot een andere zaak. Wat een overvloed aan symbolisme! Voor de aandachtige kijker beschrijf ik enkele voorbeelden, zoals daar zijn: de blik van de 11-jarige Thérèse wanneer haar beste vriendin de nek van een doodgeschoten duifje omwringt, of de blik van de apotheker als Thérèse zijn handelspand verlaat, en de eindscène tussen Thérèse en haar man.

Ik heb het gevoel dat ik teveel verklap! Maar nog eentje om het af te leren. Graag feliciteer ik bij deze Audrey Tautou. Hoe zij schoorsteenrokende vrouwen van de jaren ’20 kan neerzetten… ja… zo zet zij schoorsteenrokende vrouwen van de jaren ’20 neer!

Ga! En vermenigvuldig u!

Aloha Nui Loa,

Verona Verbakel

Verona in filmland (2)

Verona Verbakel is in november onze filmrecensente. Elke woensdag gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week ging Verona naar Jagten en ze deed nog vanalles…

Hallo Steps-lezers! Ik had het deze week weer heel druk. Naar de winkel gaan, yoghurtijsjes eten met mijn zus, feestjes afzeggen, naar mijn lievelingsrestaurant gaan in Zeeland, ruziemaken, presentaties voorbereiden, vergeten mijn orchideeën te bewateren – sorry Mammie! – , witte Kinder Bueno’s eten… Druk, druk, druk!

En nu vragen jullie zich waarschijnlijk af: “Verona, je bent ons toch niet vergeten?” Maar neen, lieve sloebers, ik heb aan niets anders gedacht! Niet aan jullie, moet ik bekennen. Eerder aan de film die ik woensdag zou gaan zien. Glimlachend liep ik door de gangen van het Conservatorium. De vogels – nu ja meeuwen – krijsten als nooit tevoren. Winterse zonnestralen verwarmden mijn lichtreflecterende huid en sproeten, allemaal omdat ik naar Jagten zou kijken! Alsof ik voor de eerste keer naar Disneyland ga…

Ik heb de nacht voor mijn bioscoopbezoek écht geen oog dichtgedaan. Niet omdat ik dacht aan een scène uit Harry Potter – daar heb ik al nachtmerries van gehad. Ook niet omdat ik droomde van een gigantische eland die in brand stond – been there dreamt that. Nee, ik kon niet slapen omdat ik de hoofdrolspeler van Jagten, genaamd Mads Mikkelsen, geGoogled heb voor ik onder de lakens kroop. Wat een slecht idee! (Don’t try this at home.) Het enige waar ik nog aan kon denken, waren zijn twee handelsmerken: jukbeenderen en natuurtalent! Ik vond zelfs een artikel waarin hij verkondigde: “Ik ben het beu om vergeleken te worden met Viggo Mortensen!” Kom in mijn armen, Mads, dat ik je troost!

Zo vloog de nacht voorbij. Gevolg: twee ogen die een extra laagje mascara en aardbeien-smoothie nodig hadden om de dag door te komen. En die dag kwam ik zeker door: kwetterend. “Mads Mikkelsen? Ken je die niet? Allé jong. A Royal Affair of  Casino Royal niet gezien?” – zei ik tegen de één. “Ze zeggen dat hij in deze film zijn beste rol ooit heeft neergezet! Hij heeft er zelf een prijs voor gekregen!” – stoefte ik tegen de ander. Een hele avond zou ik op Mads getalenteerde smoel kijken… Ik zag dat helemaal zitten!

 

Maar bon, de film dan. Ik voel me bekocht. Ik ga naar de film in de veronderstelling een kerel met niet-naast-te-kijken jukbeenderen te zien. Nee. Ik heb geen jukbeenderen gezien. Ik heb geen uiterlijke schoonheid gezien. Ik heb kwetsbaarheid gezien. Ik heb een man gezien. Ik heb een man gezien die valselijk wordt beschuldigd van kindermisbruik. Stilletjes aan heb ik die man zien aftakelen. Ik heb medelijden gehad met die man. Ik heb het kleutertje met de rijke verbeelding – wat een actrice! – bijna gehaat omdat ze niet wist wat ze de man had aangedaan. (Terwijl dat in deze hedendaagse, perverse, zieke, psycho, fucked-up maatschappij vaak anders is. Denk maar aan de pedofilie-schandalen binnen de kerk! Of het feit dat Michelle Martin werd vrijgelaten! Of het pedofilieschandaal rond Gary Glitter! Tot zover alles wat er mis is met de wereld. Terug over naar de film.)

Ik heb gehuild. In de cinema. Luid eigenlijk. Zo virtuoos was het. Ik geloofde het. Ik wist niet of het in orde zou komen. Ik betwijfelde soms of hij onschuldig was. De man die in elkaar wordt geslagen. De man met de zoon. De man die opnieuw wil beginnen. Zo’n man heb ik gezien. Mads was er niet.
Meesterlijk.
Aloha Nui Loa,

Verona Verbakel

Verona in filmland! (1)

Verona Verbakel is in november onze filmrecensente. Elke woensdag gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar Argo… en Un Plan Parfait. En gevoelige lezers opgelet: Verona is niet op haar mondje gevallen.

Beste Steps-lezers! Voor ik mijn pleidooi pro Argo hou, moet ik iets rechtzetten. Ik lijd niet graag gezichtsverlies. Letterlijk. Het betreft de foto van mezelve die zondag verscheen in Steps, verkrijgbaar bij uw al-dan-niet-warme bakker. Ten eerste, mijn achternaam werd verkeerd geschreven. Daar kan ik nog inkomen. Als je me stalkt op Facebook zal je me jammer genoeg niet vinden. Ten tweede, neen, ik stam niet af van een appelsien, die oranje huidtint werd gephotoshopt. Mensen noemen mij niet voor niets the pale skinned bitch. Ten derde, ik zweet niet uit mijn neusgaten. Alweer het wonder van Photoshop! En ten vierde werd er vermeld dat ik “droom van Hollywood”. Dat klopt, daarom heb ik er al op de planken gestaan! Mijn ego moest dat even rechtzetten. Ten vijfde sta ik te popelen om jullie mijn dolle avonturen – filmgerelateerd weliswaar, welke avontuurtjes dacht je? – bekend te maken!

Ik moet jullie nog iets bekennen. Ik studeer aan het Conservatorium van Antwerpen voor Drama-Acteren. En geloof het of niet, ik heb veel les. Niet het soort universitaire lessen over bijvoorbeeld de muscuvasculaire cellen zoals mijn zus die farmacie studeert, maar dat is het punt niet. Wat ik wil zeggen is, ik ben stiekem een dag vroeger naar de bioscoop gegaan omdat die dag me beter uitkwam, om dan te horen van de Steps-baas dat dat eigenlijk niet de bedoeling is. (“Het moet een nieuwe release zijn!”) Wat ben ik toch een ongehoorzame gangster! Toch wil ik jullie de details van mijn dinsdagse filmavontuur niet besparen: ik werd aangesproken door een vreemde, nogal dikke kerel met de vraag of ik alleen naar een film ging. Euh… ja? “Misschien kunnen we samen gaan?” *Verona probeert eronderuit te muizen* Ja, maar ik ga naar Ladies at the Movies. “Geen probleem. Mag ik voor jou betalen?” Euh, ik moet een recensie schrijven… Ondertussen komt de chubby gast dicht bij me staan. Ik zweet amper, maar deze keer brak het angstzweet me uit bij de gedachte dat diezelfde kerel naast me zou zitten tijdens de film. Wie weet zou hij me proberen kussen, ik zou hem afwijzen en dan zou hij me vermoorden door op me te gaan zitten? Het zou me geenszins verbazen! Dus zeg ik hem: Ik wil niet grof zijn, maar het is eerder werkgerelateerd, dus… Ik zou toch liever alleen gaan. *Grote, vriendelijke glimlach* Maar om een lang verhaal kort te maken: ga altijd in gezelschap naar de cinema en vooral niét naar Un Plan Parfait.

“Als je iets doet, doe het goed.” Wijze woorden, met dank aan mijn moederlief. Dat was exact wat ik ging doen! Woensdag trok ik dus nog maar eens naar de bioscoop. Deze keer naar een film die wél goedgekeurd werd door mijn Steps-baas. Ditmaal had ik vervoer nodig om sneller op mijn bestemming te geraken. Oplossing: stiefvader van dienst. Vervoer en gezelschap in één, wat meteen het probleem van de dikke stalkers oplost!

Dames en heren, langs deze lange omweg wil ik u graag voorstellen: Argo! Ik heb gezegd dat ik streng zou zijn – waarschijnlijk het enige juiste feit dat vermeld werd in mijn Steps-artikel van vorig weekend. Maar… man, man, man, wat een film! Toen ik de korte inhoud las op kinepolis.be, dacht ik bij mezelf: Wat voor een pseudohistorische Amerikaanse emo-film gaat me dat worden! Bovendien vind ik het ijdel als een regisseur als Ben Affleck ook acteert in zijn eigen creatie. Maar neen hoor, wat zat ik er naast!

Ik had geen idee dat deze film over 6 Amerikanen die de Amerikaanse – logisch! – ambassade in Teheran ontvluchten tijdens de Iraanse Revolutie in 1979, onderduiken bij de Canadese ambassade en hun lot in handen leggen van Tony Mendez, een CIA-specialist die het beste/slechtste en toch wel semi-hilarisch plan bedenkt om hen uit Iran te smokkelen, mij zo zou kunnen boeien!

Dit is spannender dan menig James Bond-film! Verbazingwekkend dat twee uur zo snel voorbij gaan – time flies when you’re having a great time! Perfecte casting, geen emo-film, maar bovenal wil ik Ben Affleck feliciteren en bedanken. Ben, jij BENt gewoonweg za-lig! Hoe is het mogelijk dat je zo natuurlijk en geloofwaardig regisseert en acteert!? Je hebt mijn stiefvader bijna een vol kwartier sprakeloos gemaakt, ik heb een heel pak zuurtjes opgegeten omdat ik het zo spannend vond. Kortom, je hebt me een prachtige avond bezorgd. Bedankt Ben! Niet alleen vanwege je regie en acteerprestaties, maar ook vanwege je brede torso (voor geïnteresseerde vrouwen, zie scène waarin hij zich aankleedt). Als je Jennifer Garner ooit beu geraakt, en op voorwaarde dat je je borsthaar waxed, ben ik bereid je vrouw te worden! Call me maybe!
Aloha Nui Loa,

Verona Verbakel

Ann-Sophie in filmland (5)

Ann-Sophie Vanderhaegen is in oktober onze filmrecensente. Elke woensdag gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij Ann-Sophie weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week had ze een afspraak met James Bond en trok ze naar Skyfall.

Woensdagavond trok ik goedgemutst naar mijn laatste filmuitdaging: Skyfall. Wat een knus avondje cinema moest worden, werd een helse drukte. Neen, ik had er niet aan gedacht dat het de avond voor Allerheiligen wel eens druk kon zijn. Dus om 19.30 uur wreef ik me twee keer in de ogen toen bleek dat de zaal al volzet was. Op een paar eenzame plaatjes na. Maar aan de andere kant van de zaal zitten dan mijn lief, daar ben ik te romantisch voor. Dan maar wachten tot kwart na tien. Ik werd er al een beetje vervelend van, want Skyfall zou ook nog eens 2,5 uur duren. “Ik ga in slaap vallen en we gaan pas om halftwee thuis zijn”, mopperde ik.

Ik ben verre van in slaap gevallen. Skyfall is een knappe actiefilm die al vanaf het begin toeslaat en de spanning de volle 2,5 uur weet vol te houden. Er valt gewoon weinig op aan te merken. Als ik dan toch heel streng ben: ’s werelds beroemdste geheim agent heeft wel héél veel over voor zijn missies. Zo begint Skyfall met een sensationele achtervolging. Daarbij wordt de gewone mens overreden, geduwd en lijkt mij, getraumatiseerd. Ah, geen haan die daarnaar kraait.

De achtervolging is geen succesverhaal, want de schurk ontkomt met een lijst van namen van undercoveragenten. Baas M. komt onder vuur te liggen. Cyberterrorist en oude bekende Raoul Silva (Javier Bardem) bestookt de Britse geheime dienst en blijkt een evenwaardige en gewiekste tegenstander. Zal Bond (Daniel Craig), die eigenlijk buisde op alle tests om geheim agent te blijven, erin slagen om M. te beschermen?

Bond zou Bond niet zijn zonder de legendarische tune, de titelsong, de oneliner, de non-stop actie, de wondermooie locaties, de spannende achtervolgingen en de sexy Bondmeisjes. Je krijgt het allemaal. En de gezellig ronde man naast ons kon ook de droge mopjes duidelijk appreciëren. Tot slot wil ik een grote pluim in het spreekwoordelijke gat steken van Javier Bardem. Hij vertolkt het personage van de vijand Raoul Silva subliem.

 Bond is een fenomeen waar je niet omheen kunt. De trailer kende ik ondertussen al vanbuiten (het gevolg van de wekelijkse cinemareclame), het liedje van Adele, de Coca Cola Zero-reclame, de Bond-hitparade op Radio 2, de geruchten dat 007 homo zou zijn, de paus die Skyfall kan smaken…. Zorg maar dat je mee kan praten!

 Helaas zijn de cinematickets op en eindigt hier mijn Steps-avontuur. Oktober was een ferme filmmaand. Ik heb mij geamuseerd. Bedankt Steps, bedankt lezers, en bedankt Thomas Lamote om mij elke keer te vergezellen!

Liefs,
Ann-Sophie

Ann-Sophie in filmland (4)

Ann-Sophie Vanderhaegen is in oktober onze filmrecensente. Elke woensdag gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij Ann-Sophie weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar Amour, de winnaar van de Gouden Palm.

Het zal de schuld zijn van de herfstvakantie… De komende week kan je nauwelijks ontsnappen aan de animatiefilms in de cinema. Omdat Sparky van Frankenweenie nog maar net is weggekwispeld, koos ik deze keer toch voor een film voor volwassenen.

Dat liefdesverhalen niet altijd over jonge mensen moeten gaan, bewijst Michael Hanekes ontroerende Gouden Palm-winnaar Amour. Pijnlijk mooie cinema over liefde, ouderdom en ziekte. De Oostenrijkse regisseur sleepte drie jaar geleden al een Gouden Palm in de wacht met ‘Das Weisse Band’ en ook de hoofdrolspelers van Amour zijn niet de minste. In Frankrijk zijn de ons onbekende gezichten alvast heel gewaardeerd.

Als ik denk aan Franse cinema borrelen bij mij de bijvoegelijke naamwoorden ruw, realitisch en onverbloemd naar boven. Geen Hollywood-glamour, geen misses en misters perfects… Wel onverbiddelijke, realistische confrontaties. Bij Amour is dat niet anders. Het voelt allemaal heel echt. Haneke laat zijn camera soms minutenlang op dezelfde situatie gericht. Het is onder andere die sublieme eenvoud die het hem doet.

De hele film is een flashback. De afloop is meteen duidelijk: in een proloog breekt een politieteam een appartement in Parijs binnen. Ze treffen er het levenloze lichaam van een dame aan. Ze is helemaal omringd door bloemen. Iemand moet haar heel graag hebben gezien… En dan neemt Haneke je mee terug in de tijd.

Amour gaat over Anne (Emmanuelle Riva) en Georges (Jean-Louis Trintignant). Een gepensioneerd echtpaar rond de tachtig dat al vijftig jaar lief en leed deelt. Zonder elkaar zouden ze verloren lopen. Een koe zonder uier, een café zonder bier, een orkest zonder instrumenten… Ze delen dezelfde passie voor muziek. Jarenlang waren ze muziekleraar. Nu hebben ze tijd om te genieten van concertbezoeken, van elkaar en van de geneugtes des levens. “C’est beau, la longue vie”, zegt Anne nog.

Maar het ongeluk schuilt om het hoekje. De inbraak op hun appartement blijkt al snel relatief wanneer Anne begint te sukkelen met haar gezondheid. Ze krijgt een infarct. De aftakeling die daarop volgt laat je een krop in de keel krijgen. Het is zonder meer aangrijpend om te zien hoe Georges zich liefdevol over zijn vrouwtje ontfermt, maar machteloos moet toekijken hoe ze wegkwijnt van de pijn.

Hoe gaan mensen met een dreigend verlies om? Hoe worden relaties daardoor getekend? De thematiek is een beetje te vergelijken met die van The Broken Circle Breakdown. Beide films blijven in de kleren hangen. Amour is een fragiel drama dat zeker je empathie zal losweken. Want hoe laat je iemand los waar je al vijftig jaar zielsveel van houdt? Ik durf het bijna niet te zeggen, maar alweer kwamen de tranen. Ik ben ook maar een mens.

Voor wie het aandurft: ga kijken.

Volgende week heb ik een laatste film-afspraak… met James Bond! Tot dan.

Ann-Sophie

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: